สวัสดีค่ะ Mina san,

วันนี้ว่างมากๆค่ะ ตื่นเช้าทำหน้าที่ของยอดศรีภรรยา แล้วก็ออกมาทำงานที่ office เบื่ออ่ะ เอาไงดี แต่งงานแล้วลาออกมาเกาะสามีกินดีไม๊น๊า.....แผนนี้เยี่ยม เพราะฉะนั้นต้องแสร้งทำขยันขันแข็งไปก่อน รออีกหน่อยเถอะ....หึหึ 

ไหนๆก็ว่างแล้ว มาขอเล่าเรื่อง อดีตอันหวานจ๋อยให้ประชาชีเค้ารู้กันมั่งดีกว่า เขิลลลล

On 24 Nov. 2003 At Robinsan (Asoke)

        ตอนนั้นมาทำงาน past time ที่ร้าน GNC ที่ Robinsan(Asoke) ขณะที่นั่งอ่านหนังสืออยู่ พรุ่งนี้จะมีสอบด้วยต้องรีบๆอ่านซะแล้ว เคร่งเครียดมากค่ะ เพราะวิชานี้ F มา Phychem น่ะเอง.....

มีผู้ชายคนนึงค่ะ เดินผ่านมามองหน้าเรา  เราก็เงยหน้ามอง ก้แค่คนผ่านมา....ไม่สนใจ

เอ๊ะ....เจ้าคนนี้อีกแล้ว ผ่านมามองอยู่ได้...หึ....ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อ

สักครู่ มีเสียงพูดว่า "Sorry....What is it?"  พระแม่เจ้า ตาคนเมื่อกี้นี่นา อ้าวไม่ใช่คนไทย ถามอะไรนะไม่ทันฟัง(ปนกับฟังไม่ออก)อยากบอกว่า คนญี่ปุ่นพูดภาษาอังกฤษนี่ มันแปลกๆค่ะ เธอจะชอบลง โตะ ๆ โกะ ๆ สับสน วุ่นวายมาก

พอตั้งสติได้ก็รีบตอบไปค่ะ มันจะได้ไปๆซักที ยิ่งพูดภาษา อังกฤษ snake snake fish fish...อยู่ด้วยเรา " It is Protein bar." จบค่ะ สั้นๆห้วนๆ เท่านี้พอ ในใจภวนาว่า อย่านะ อย่าถามชั้นต่อ ชั้นพูดอังกฤษไม่ได้ ไปที่อื่น ไป๊....ยังค่ะ He ค่ะ "Do you come here everyday?" เอาละซิ กะหม้อล่ะสิ หึ สวยๆอย่างเราเจอมาเยอะแล้วเฟ้ย...(แอบภูมิใจลึกๆ) "No,I come here only wednesday " ยังไปบอกเค้าอีกอะ ในใจคิดว่า บอกๆไปเหอะ มันจะได้ไปๆซะที He ค่ะ หยิบนามบัตรขึ้นมา ส่งให้เรา เราก็รับด้วยความตกใจปนอึ้ง "My name is Furukawa,I will come again on next wednesday"  เอ๊ะ...ยังไง จะมาอีกทำไม ด้วยความปากไว หลุดปากถามเค้าไปค่ะ "are you Japanese?" "yes...what is your name" อึ้งไปนิดนึง แล้วก็ตอบค่ะ "Lek" สั้นๆ "Ok...Lek san,see you, Bye" เฮ้อ.....ไปได้ซะทีตูยิ่งเกร็งๆอยู่ อ่านหนังสือต่อดีกว่า.....

ไม่ถึง 3 นาที ฮ้า...มันกลับมาอีกแล้ว พวกยากูซ่าหรือเปล่าอะ เสร็จแน่ชั้น กลัวๆๆๆ ช่วยด้วยยยยยยเดินมาถึงยื่นโทร.ศัพท์มือถือมาให้ ตกใจค่ะ กลัวด้วย...มองไปที่มือถือค่ะ เป็นหน้าที่ให้กดเบอร์โทร.กับชื่ออะค่ะ อึ้งไปเลยค่ะ อึ้งนานมาก ในใจคิดว่า เอาไงดี ชั้นจะถูกอุ้มฆ่าหรือเปล่า เอ...แต่นี่มันก็เมืองไทย มันเป็นญี่ปุ่นมีรึจะหลอกเราได้....ให้ๆมันไปเหอะ มันจะได้ไปๆซะที ตอนนั้นทำไมคิดไม่ได้นะ ทำไมไปให้เบอร์จริงๆของตัวเองด้วยอ่ะ.....

วันต่อมากะลังนั่งรถเมล์ไปมหาลัย มี sms มาค่ะ "sabai dee mai?" เหอะๆ เจ้าญี่ปุ่นเมื่อวาน พูดไทยซะด้วย ใช่ย่อย ใช่ย่อย มีเมียเป็นคนไทยอะดิ....หึ ไม่สน  

วันต่อมาส่งมาอีกแล้วอ่ะ "sabai dee mai? I am studeing side of pool" แล้วก็ส่งมาบ่อยค่ะ เกือบทุกวัน แต่ก็ไม่โทร.มานะ วันนึง...เรานึกครึ้มอะไรไม่รู้ ส่งตอบไปว่า "Sabai dee and you?"เท่านั้นแหละ โทร.มาทันทีค่ะ อยากชวนไปกินข้าว เฮ้อ เบื่อจริงๆ ช่วงนี้ poppular จังเรา แต่หยิ่งอ่ะ ไม่ไปหรอก ไม่ว่างค่ะ Next time แล้วกัน....จนในที่สุดก็ทนความตื้อไม่ไหว บวกกับเบื่อๆค่ะ ไปกินด้วยดีกว่า มาเจอที่ Central สีลมแล้วกัน....6 โมงเย็น มาก็สายอีก 6 โมงครึ่ง แต่ก็โทร.มาบอกว่ารถติด แล้วจะนั่ง Taxi มาทำมายยยรถไฟฟ้าก็นั่งเป็น....หึหึ สงสัยกลัวหมดหล่อ ทั้งที่มีน้อยนิด....

ไปกินข้าวกันที่ MK มาบุญครองอ่ะ ระหว่างกินก็นั่งฟัง he โม้ ฟังออกบ้าง ไม่ออกบ้าง กินๆแล้วก็กลับค่ะ

วันต่อมา ยังโทร.มาอีก จะชวนไปกินข้าวอีก นี่จะกินข้าวหรือจะกินชั้นกันแน่ หือ...ไม่รับสายค่ะ ไม่อยากคุยขี้เกียจคิดคำศัพท์ ขี้เกียจปล่อยไก่ กับศัพท์ยากๆ วันดีคืนดีอ้าว ไปซะหน่อยก็ได้ นัดเจอกันที่ world Trade ค่ะ ซึ่งตอนนี้ได้เปลี่ยนชื่อไปแล้ว นัดเจอที่ star buck ค่ะ ไม่รู้จะทำอะไรค่ะ ชวนดูหนังไปดูดันไม่มีรอบ ก้เดินเล่นเรื่อยเปื่อย เล่นเกม หนุกอ่ะ เราชอบเล่นเกม มาเจอที่ถ่านสติ๊กเกอร์ เค้าถาม ถ่ายไม๊ เอาถ่ายก็ได้ เริ่มคุยกันหนุกขึ้น ไปกิน Fuji  He ก็ได้ทีอวดความเป็นยี่ปุ่น สอนวิธิกินอันโน้น อันนี้ หนุกดีค่ะ ชอบกินเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว....พอออกจากร้าน Fuji เย็นแล้วกลับบ้านดีกว่า >>>>ตอนสำคัญมาแล้วค้า.....เธอยื่นมือมาค่ะ เหมือนขอมือเราอะ อุ้ยทำไงดี จะมองหน้าก็เขิลอ่ะ มองซ้าย มองขวา แถวนี้ไม่มีคนเอา จับก็จับวะ จับมือกันครั้งแรกค้า.....เขิลลลสุดๆอ่ะ ทั้งที่ก็ไม่ใช่คนแรกที่เราจับมือด้วยซะหน่อย....

จับมือกันเดินมาจนถึงป้ายรถเมลล์ค่ะ เหงื่อแตกเต็มมือเลยอ่ะ ด้วยความเขิลจัด ไม่กล้าขยับมือเลยค่ะ ไม่พูดไม่จาด้วย เดินอย่างเดียว ใจเต้น ตึกตักๆ ฮี่ ฮี่ มาถึงป้ายรถเมลล์ก็บอกเค้าให้กลับก่อนค่ะ เค้าก็บอกลา "OK,see you...จุ๊บ...." ต๊าย.......พระเจ้าช่วย เค้าหอมแก้มชั้นอ่ะ หยี....หยะแหยง หอมชั้นทำมายยยยยยยย...หอมแก้มชั้นตรงป้วยรถเมลล์หน้าเวิลเทรด คนพลุกพล่าน แล้วก้เดินจากไปเฉยเลย ปล่อยเรายืน หนเดง หน้าดำด้วย ความอายคนเดียว รถมง รถเมลล์ไม่รอแล้ววุ้ย นั่ง Taxi กลับบ้านเลยดีกว่า........

กลับมาบ้านคิดมากค่ะ ตายแล้วชั้นไปนั่งคิดถึงตาบ้าคนนี้ได้ไงอ่ะ.....ซวยแล้วเรา.....เรื่องมันก็เป็นมาชะนี้ทำให้มีวันดีดั่งรูปนี้ค้า